Podróże Małe i Duże E&P

Muzeum Kolejnictwa

2012-01-25T20:04:00.000+01:00

Parowóz wąskotorowy T49 "Ryś"

(produkowany w Polsce w latach 1946-1950)

Muzeum Kolejnictwa w Warszawie mieści się przy ulicy Towarowej w budynku byłego Dworca PKP "Warszawa Główna Osobowa". Powstało w 1931 roku i niedawno obchodziło 80-lecie otwarcia swojej pierwszej placówki.

Budynek Muzeum Kolejnictwa

Pierwsza ekspozycja przedstawia modele dawnych lokomotyw i pociągów, przenosząc nas w czasie do początków powstania tego środka transportu....

Model pierwszego pojazdu z napędem parowym

(skonstruowany przez Nicolasa-Joseph Cugnota w 1769 r.)

Model parowozu "Puffing Billy"

(skonstruowany przez Williama Hedley'a w 1813 r.)

Dzień 27.09.1825 uznawany jest za datę narodzin kolei, wtedy to w Wielkiej Brytanii otworzono linię łączącą kopalnie węgla w Durham ze Stockton nad Tamizą. Podczas uroczystości otwarcia trasy do lokomotywy "Locomotion", oprócz wagonów towarowych dołączono wagon osobowy - był to pierwszy w historii przewóz pasażerów koleją napędzaną parowozem.

Model parowozu "Locomotion"

(skonstruowany przez Georga Stephensona w 1825 r.)

Kolej Warszawsko - Wiedeńska była to linia kolejowa (pierwsza na ziemiach ówczesnego Królestwa Polskiego) wybudowana w latach 1840 - 1848 łącząca Warszawę z granicą zaboru austriackiego. Co ciekawe cała trasa miała 327,6 km długości i była najdłuższą w owym czasie jednorazowo wybudowaną linią w Europie! Linia ta oznaczona nr 1 jest wykorzystywana po dzień dzisiejszy.

Model parowozu kolei Warszawsko - Wiedeńskiej z lat 1848 - 1856

(produkcji Belgijskiej)

Przedstawione poniżej innowacje raczej nie weszły do powszechnego użytku...

Model naziemnej kolei jednoszynowej

(zbudowanej we Francji w 1868 r.)

Model lokomotywy o jednym kole, wiszącej na szynie

(zbudowana w USA w 1889 r.)

Poniżej zdjęcie modelu prawdziwego demona prędkości na Polskich torach - wagonu motorowego "Lux Torpedy". Osiągał on maksymalną prędkość 115 km/h. W 1936 r. ustanowiono nim niepobity dotąd rekord przejazdu na trasie Kraków - Zakopane wynoszący 2 godziny 18 minut!

Model wagonu motorowego SAx "Lux Torpeda"
(eksploatowany przez PKP w latach 30 XX wieku)

Wyprodukowano tylko dwie lokomotywy Pm36. Jedna z nich, posiadająca aerodynamiczną obudowę zdobyła złoty medal na Wystawie Techniki i Sztuki w Paryżu w 1937 r. Do dzisiejszych czasów przetrwała tylko ta bez obudowy, nazwana przez miłośników kolei "Piękną Heleną". Konstrukcja tego parowozu była jednym z największych osiągnięć polskiej techniki kolejnictwa w okresie międzywojennym.

Model parowozu Pm36

(zbudowany w Polsce w 1937 r.)

Model parowozu "Union Pacific Big Boy"

(największy parowóz na świecie, wyprodukowany w USA w 1941 r.)

Model parowozu z serii Pt47

(produkowany w Polsce w latach 1948 - 1951)

Model parowozu serii Ty51

(najcięższy parowóz zbudowany w Polsce; produkowany w latach 1953 - 1958)

Kolejna ekspozycja przedstawia pamiątki związane z kolejnictwem...

Dalszą część zbiorów, czyli lokomotywy naturalnych rozmiarów oglądamy na zewnątrz. Pierwszym rzucającym się nam w oczy eksponatem jest jedyny zachowany w Europie pociąg pancerny. Składa się on z lokomotywy (Panzertriebwagen 16) i wagonu artyleryjskiego. Według wikipedii lokomotywa ta była najcięższym pojedynczym szynowym pojazdem pancernym. W 1944 roku Niemcy używali pociągu pancernego (wyposażonego w tą lokomotywę, ale w inny niż obecnie wagon) między innymi do patrolowania linii kolejowych z Kielc do Krakowa, Skarżyska i Radomia. Podczas ofensywy radzieckiej bronił on także mostu na Nidzie w Chęcinach przed nadciągającą Armią Czerwoną. Pod koniec II wojny światowej został on zdobyty przez Rosjan. Później był wykorzystywany przez Ludowe Wojsko Polskie.

Lokomotywa pancerna Panzertriebwagen 16

(wyprodukowana w Niemczech w 1942 r.)

Wagon artyleryjski

Ta lokomotywa była zapewne wykorzystywana do odśnieżania torów

Parowóz TKh1

(produkowany w Prusach w latach 1882 - 1910;
według wikipedii to nie jest parowóz TKh1)

Tablica na parowozie TKc100

(egzemplarz lokomotywy znajdujący się w muzeum
został wyprodukowany w Niemczech w 1893 r.)

Parowóz OKo1

(produkowany w Niemczech w latach 1916 - 1924)

Parowóz Pm2

(produkowany w Niemczech w latach 1930 - 1937)

Parowóz OKa1

(produkowany w Niemczech i na Łotwie w latach 1931 - 1933;
jest to jedyny parowóz w Polsce z napędem na jedną oś)

Parowóz TKz

(egzemplarz na zdjęciu został wyprodukowany w Niemczech w 1938 r.)

Parowóz Pm3

(produkowany w Niemczech w latach 1939 - 1941;
jedyny zachowany egzemplarz tego typu lokomotywy)

Parowóz Ty2 był dawniej znany jako niemiecka lokomotywa wojenna - Kriegslokomotive. Został on zaprojektowany z myślą o pracy na terenach zdobytych przez Niemców na wschodzie. Posiadał on bardzo dobrą izolację termiczną, a także nacisk osi nie przekraczający 15 ton (dzięki temu mógł być eksploatowany na torach o słabej nawierzchni). Od zakończenia II wojny światowej była to najliczniejsza seria parowozów eksploatowana w Polsce.

Parowóz Ty2

(produkowany w Niemczech i w okupowanej Polsce w latach 1942 - 1945)

Parowóz Ty42

(produkowany w Polsce po II wojnie światowej z pozostawionych
przez Niemców części służących do budowy lokomotywy Ty2)

Kabina parowozu Ty43

(produkowany w Niemczech i w Polsce
podczas II Wojny Światowej i po jej zakończeniu)

Parowóz Tr203

(produkowany w USA w latach 1942 - 1945;
lokomotywy tego typu zostały przekazane Polsce w ramach pomocy UNRRA)

Parowóz TKt48

(produkowany w Polsce w latach 1950 - 1957)

Lokomotywa spalinowa SM25

(produkowana w Polsce w latach 1961-1963;
powstały tylko trzy egzemplarze tej lokomotywy)

Podsumowując muzeum jest bardzo ciekawe i niedrogie (bilet normalny - 10zł). Jedyną rzeczą do której można by się przyczepić, to brak tablic z informacjami przy parowozach. Oprócz lokomotyw, w muzeum znajduje się, także wagon tzw. "Salonka Bieruta", niestety można było go obejrzeć tylko z zewnątrz (nie wyglądał on zbyt ciekawie, tak więc zdjęcia nie robiliśmy). Ogólnie gorąco wszystkim polecamy odwiedzenie tego muzeum!

Żuraw wodny

Dla głodnych wiedzy:

Muzeum Kolejnictwa w Warszawie - www.muzkol.pl

Muzeum Kolejnictwa w Warszawie - wikipedia.org

Parowozy w Polsce - www.holdys.pl

Parowozy w Wolsztynie - www.parowozy.com.pl

Pociąg Pancerny - historiarabki.blog.pl

Kolej Warszawsko - Wiedeńska - www.polityka.pl

Historia parowozów - terespolrewidenttaboru.republika.pl

Sprawdź na mapie

Muzeum Techniki w Warszawie

2012-01-18T19:55:00.002+01:00

Muzeum Techniki mieści się w najbardziej rozpoznawalnym budynku stolicy, czyli Pałacu Kultury i Nauki. Przed wejściem do niego wita nas nietypowa syrenka zbudowana z elektrośmieci.

Muzeum jest duże, zajmuje kilka pięter. Czekając na bilety w kasie obejrzeliśmy egzemplarz zabytkowego Polskiego Fiata...

Polski Fiat 508 Junak

W pierwszej sali obejrzeliśmy przedmioty codziennego użytku wykorzystywane w XX wieku...

Maszyna do pisania MIGNON model 4 (lata 30 XX w.)

Maszyna do pisania "Mercedes Prima" (I połowa lat 30 XX w.)

Następnie zobaczyliśmy wystawę poświęconą środkom transportu. Przedstawiono na niej wiele eksponatów między innymi: rowery, motocykle, samochody, a także modele samolotów. Zaproszeniem na tą ekspozycję były dwa motocykle stojące na środku sali...

Na pierwszym planie DKW RT 125 (1941 r.),

w tle Lambretta LD 150 (produkowany od 1954 r.)

Na pierwszym planie Bicykl (produkowany w latach 1870-1890)

Później mieliśmy okazję obejrzeć pierwszy polski motocykl - motocykl Choińskiego, zbudowany przez Henryka Choińskiego w 1924 roku. Był on przeznaczony do udziału w wyścigach kolarskich za motocyklami. Specjalna budowa kierownicy wymuszała na kierowcy pozycję wyprostowaną, dzięki czemu jadący z tyłu kolarz zmagał się z mniejszymi oporami powietrza.

Motocykl Choińskiego (1924 r.)

De Dion Bouton (1898 r.) - pierwszy trzykołowy pojazd benzynowy

NSU 200 (1928 r.)

BMW R-42 (produkowany w latach 1926-1928)

Następnie zobaczyliśmy dawne samochody...

Samochód z 1899 - wyprodukowany prawdopodobnie przez firmę Cudell

Oldsmobile "Curved dash" (1901 r.) - pierwszy na świecie samochód produkowany seryjnie

Adler (1901 r.)

Przekrój najsłynniejszego pojazdu naszego dzieciństwa

Później obejrzeliśmy model lokomobili - maszyny parowej używanej do napędu urządzeń rolniczych.

Model lokomobili

Kolejne eksponaty przeniosły nas w przestworza...

Replika lotni Czesława Tańskiego z 1898 roku

Na zdjęciu poniżej znajduje się kopia samolotu Demoisselle z 1909 roku konstrukcji Alberto Santosa-Dumonta, brazylijczyka na stałe zamieszkałego we Francji, który 23.10.1906 wykonał pierwszy lot w Europie na dystansie 60 metrów. Samolotem tym osiągano dystanse kilkudziesięciu kilometrów.

Kopia samolotu Demoisselle z 1909 roku

Wiropłat Bensen B-8M

W muzeum łatwo dostrzec owoce polskiej myśli technicznej. Wszystkie wynalazki rodzimych konstruktorów opisane są na czerwonych tabliczkach. Na przykład poniżej: eksperymentalny silnik odrzutowy skonstruowany przez Władysława Bernadzikiewicza, Jana Oderfelda i Józefa Sachsa w 1932 roku. Pomimo, że próby jego użycia zakończyły się powodzeniem, silnik użytkowy nigdy nie został zbudowany.

Eksperymentalny silnik odrzutowy (1932 r.)

Symulator lotu składający się z oryginalnej kabiny samolotu Mig-15

Kolejna obejrzana przez nas wystawa poświęcona była przemysłowi górniczemu i hutniczemu. W sali z modelami dostrzegliśmy makiety znanych nam miejsc...

Model kuźni w Starej Kuźnicy

Model huty żelaza w Chlewiskach

Model huty żelaza w Bobrzy

Model huty Józef w Samsonowie

Następnie mieliśmy okazję przejść się zrekonstruowanym kilkumetrowym szybem górniczym...

Rynna przenośnika wstrząsanego

(wynaleziona przez polskiego inżyniera górniczego Romana Riegera w 1908 roku)

Melomanom i wielbicielom pozytywek różnego rodzaju na pewno spodoba się wystawa z mechanizmami grającymi...

Pozytywki

Szafa grająca

W holu stały maszyny drukarskie...

Na pewno wiele osób nie najmilej wspomina miejsce prezentowane poniżej. Ciekawe, czy tak wyposażone gabinety dentystyczne istnieją jeszcze w naszym kraju?;)

Kolejna ekspozycja poświęcona jest elektronice, komputerom i łączności. Powodem do dumy jest obecność wielu czerwonych tablic przy eksponatach...

Analizator Równań Różniczkowych - pierwsza polska elektroniczna maszyna licząca (komputer analogowy), która została zastosowana w przemyśle. Pracą zespołu konstruującego maszynę kierował Leon Łukaszewicz. Maszynę wykorzystywano m.in. do badań nieliniowych drgań mechanicznych.

Analizator Równań Różniczkowych (1954 r.)

AKAT-1 - analogowy analizator równań różniczkowych i symulator przebiegów dynamicznych. Został on zbudowany w 1959 roku w zespole Pracowni Maszyn Matematycznych Instytutu Podstawowych Problemów Techniki PAN pod kierunkiem Jacka Karpińskiego. Był to pierwszy w Europie tranzystorowy analizator i symulator ze zmiennymi parametrami.

AKAT-1 (1959 r.)

Poniżej maszyna licząca o dużo mniejszych gabarytach i bardzo sympatycznej nazwie - kalkulator "Lolek":)

Kalkulator "Lolek" typ elwro 480 (1979 r.)

I na koniec przyrząd o dużo dłuższej historii - suwak logarytmiczny z połowy XX wieku.

Suwak logarytmiczny

W sali obok zaprezentowano eksponaty związane z telekomunikacją. Na przykład aparat telegraficzny Hughesa, który był pierwszym tego typu urządzeniem drukującym tekst na taśmie papierowej...

Aparat telegraficzny Hughesa (z lat 1866-1914)

...a także, aparat telefoniczny MB (miejscowej baterii) z końca XIX wieku.

Aparat telefoniczny MB

Urządzenia poniżej na pewno nie ma potrzeby nikomu przedstawiać - słynna maszyna szyfrująca Enigma. Warto przypomnieć, że po raz pierwszy została ona "złamana" przez zespół polskich kryptologów.

Enigma (wersja M4 przekazana z Bletchley Park)

W następnych salach znajdziemy przedmioty codziennego użytku, ale trochę starsze od tych, które mamy w domach...

Pralka gazowo-elektryczna (lata 30 XX wieku)

Pralka z wyżymaczką (1923 r.)

Na podbój kosmosu wybraliśmy się podczas zwiedzania kolejnej wystawy...

Model sztucznego satelity Sputnik 1

(pierwszy sztuczny satelita Ziemi wystrzelony w kosmos 4.10.1957 r.)

Model sztucznego satelity Sputnik 2

(pierwszy sztuczny satelita z żywym organizmem na pokładzie - psem Łajką;

wystrzelony w kosmos 3.11.1957 r.)

Model statku kosmicznego Wostok

(w takim statku Jurij Gagarin 12.04.1961 r. jako pierwszy człowiek poleciał w kosmos)

Model lądownika księżycowego

(pierwsze lądowanie ludzi na księżycu miało miejsce 20.07.1969 r.)

I na koniec coś z historii obserwacji kosmosu...

Model obserwatorium Jana Heweliusza w Gdańsku (powstało ono w 1640 r.)

Muzeum jest duże, mieści się na kilku kondygnacjach i zawiera wiele ciekawych eksponatów. Niestety można poczuć, że nie było ono dawno odnawiane - pożółkłe kartki z opisami eksponatów, nie odświeżone ściany i skrzypiące schody, przenoszą nas do czasów PRL. Choć to też stanowi jakiś klimat;) Strona muzeum również nie prezentuje się zbyt nowocześnie, chyba od dłuższego czasu nikt nie pracował nad jej wyglądem.

Ogólnie polecamy ze względu na dużą liczbę eksponatów i nie wygórowaną cenę biletu (bilet normalny kosztuje 10 zł).

Roboty na baterie słoneczne

Dla głodnych wiedzy:

Muzeum Techniki w Warszawie - www.muzeum-techniki.waw.pl

Sprawdź na mapie

Muzeum Ewolucji PAN

2012-01-14T18:27:00.010+01:00

Tarbozaur Tarbosaurus bataar (rekonstrukcja szkieletu)

Od 1968 do 1984 roku w salach Pałacu Kultury i Nauki znajdowała się wystawa "Dinozaury z Pustyni Gobi". Prezentowano na niej skamieniałości odnalezione podczas Polsko-Mongolskich Wypraw Paleontologicznych w latach 1963-1971. W 1984 roku w Pałacu Kultury i Nauki utworzono Muzeum Ewolucji i właśnie do niego udaliśmy się pewnego letniego dnia. W pierwszej sali obejrzeliśmy między innymi odlew Latimerii, jest to tak zwana żyjąca skamieniałość (znaleziono zarówno skamieniałe jak i żywe okazy tej ryby).

Latimeria Latimeria chalumnae (odlew)

Następnie przeszliśmy do kolejnej sali wystawowej poświęconej głównie dinozaurom roślinożernym, a także innym dawnym gadom, płazom i ptakom...

Akantostega Acanthostega gunnari (replika szkieletu),

jeden z pierwszych czworonogów,

ogniwo pośrednie pomiędzy rybami a płazami (źródło: Wikipedia)

Akantostega Acanthostega gunnari (replika czaszki)

Ichtiostega Ichthyostega stensioei (replika szkieletu tylnej kończyny,
fragment miednicy, oraz żebra), jeden z pierwszych czworonogów,

ogniwo pośrednie pomiędzy rybami a płazami (źródło: Wikipedia)

Parejazaur Scutosaurus Karpinskii (odlew czaszki)

Fitozaur (oryginalny szkielet)

Metopozaur (czaszki oryginalne)

Aetozaur Stagonolepis sp. nov. (po lewej),

Kapitozaur Cyclotosaurus intermedius (po prawej)

Na pierwszym planie Silezaur Silesaurus opolensis,
w tle po lewej Polonosuchus Polonosuchus silesiacus
(oba gady odkryte w Krasiejowie)

Sajchania Saichania chulsanensis (odlew szkieletu przedniej części ciała)

Sajchania Saichania chulsanensis (czaszka oryginalna)

Tarchia Tarchia gigantea (odlew buławy)

Protoceratops Protoceratops andrewsi (czaszka)

Protoceratops Protoceratops andrewsi (gniazdo z jajami)

Prenocefal Prenocephale prenes (odlew czaszki)

Zaurolof Saurolophus angustirostris (odlew czaszki)

Zaurolof Saurolophus angustirostris (miednica)

Parazaurolof Parasaurolophus walkeri (odlew szkieletu)

Barsboldia Barsboldia sicinskii (wyrostki ościste kręgów krzyżowych)

jest to największy dinozaur kaczodzioby Pustyni Gobi

odkryty przez polskich paleontologów

Zapewne odlew tylnej łapy któregoś z dwóch

powyższych dinozaurów

Kompsognat Compsognathus longipes (odlew szkieletu)

Powyżej zapewne odlew jakiegoś pterozaura,

poniżej Ramforynch rhamphorhynchus muensteri (odlew szkieletu kończyny przedniej)

Ramforynch Rhamphorhynchus muensteri (odlew szkieletu)

Gastornis Gastornis giganteus (odlew szkieletu)

W kolejnej sali wystawowej, obejrzeliśmy ekspozycję poświęconą głównie największym drapieżnym dinozaurom z pustyni Gobi znanym z kompletnych szkieletów czyli Tarbozaurom...

Tarbozaur Tarbosaurus bataar (prawdopodobnie odlew czaszki)

Tarbozaur Tarbosaurus bataar (żuchwa od strony zewnętrznej, prawdopodobnie oryginał)

Tarbozaur Tarbosaurus bataar (odlew szkieletu młodocianego osobnika,

w pozycji z charakterystycznie odciągniętym kręgosłupem,

która jest związana z pośmiertnym kurczeniem się mięśni i ścięgien)

Tarbozaur Tarbosaurus bataar

(szkielet zmontowany po wydobyciu kości ze stanowiska pokazanego na poprzednim zdjęciu;

został on złożony w 1970 roku w pozycji wyprostowanej z podpartym ogonem zgodnie

z ówczesnymi poglądami dotyczącymi postawy tych zwierząt;

poprawny jego wygląd ukazuje nasza pierwsza fotografia w poście)

Celofyz Coelophysis bauri (odlew szkieletu)

Deinocheir Deinocheirus mirificus
(odlew przednich kończyn i pasa barkowego;
Deinocheirus z greckiego "straszna ręka";
pazury długości 25 cm)

Zbiór pazurów dinozaurów mięsożernych i roślinożernych

W następnej mniejszej sali zobaczyliśmy wystawę poświęconą dawnym ssakom, w tym przodkom człowieka...

Propaleoterium Propalaeotherium hassiacum (odlew szkieletu prakonia)

U góry po lewej Deinotherium Deinotherium giganteum (zęby kopalnego trąbowca),

u góry po prawej Mamut włochaty Mammuthus primigenius (ząb trzonowy),

na dole po lewej Hipparion Hipparion gracile (zęby prakonia),

na dole po prawej Gazela Gazella (fragment żuchwy przodka współczesnej gazeli)

Na pierwszym planie Smilodon Smilodon fatalis (czaszka kota szablastozębnego),

w tle Homotherium Homotherium nestianum (czaszka kota szablastozębnego)

Eksponaty znalezione przez kolekcjonerów amatorów w okolicach Warszawy

Czaszki hominidów

Australopitek Australopithecus afarensis

(rekonstrukcja słynnego australopiteka "Lucy")

Ryt mamuta na fragmencie mamuciego ciosu (kopia)

Po lewej figurka leżącego renifera wyrzeźbiona w kości (kopia),

po prawej naszyjnik z zębów tura, łosia i jelenia (kopia),

w tle najstarszy bumerang na świecie znaleziony w jaskini Obłazowej koło Nowego Targu

(rekonstrukcja, pierwowzór został wykonany z ciosu mamuta 25 tys. lat temu)

Podsumowując, muzeum bardzo ciekawe i niedrogie (bilet normalny - 10 zł), niestety dość małe (całość dokładnie obejrzeliśmy w trochę ponad 1 godz). Szkoda też, że większość eksponatów to tylko odlewy, bądź repliki. Poza opisanymi przez nas ekspozycjami, była jeszcze jedna średnio ciekawa utworzona przy współudziale WWF, poświęcona ochronie zagrożonych gatunków zwierząt.
Polecamy odwiedzenie muzeum.

Dla głodnych wiedzy:
Muzeum Ewolucji Instytutu Paleobiologii PAN - www.muzewol.pan.pl
Polecamy również fotografie zbiorów muzealnych jednego z użytkowników serwisu Picasa

Sprawdź na mapie

Warszawskie ZOO

2011-10-10T21:02:00.005+02:00

O istnieniu ZOO w Warszawie wie prawie każdy. Jest to bardzo fajne miejsce na spędzenie wolnego popołudnia, nas pochłonęło na cztery godziny.
Warszawski ogród zoologiczny powstał w 1928 roku, początkowo zajmował 12 hektarów powierzchni i znajdowało się w nim 500 zwierząt. Niestety podczas II wojny światowej pracownicy zoo musieli zastrzelić drapieżne zwierzęta. Później podczas bombardowania zginęła jedna ze słonic. Kolejnym smutnym wydarzeniem była grabież (pod pretekstem pożyczenia na czas działań wojennych) cennych gatunków zwierząt przez dyrektora berlińskiego ZOO. Zwierzęta te nigdy do Warszawy nie wróciły. Szybko po wojnie, już w 1948 roku ogród został odbudowany i otwarty dla zwiedzających. Aktualnie w ZOO na powierzchni 32 hektarów znajduje się ponad 3,5 tys. zwierząt, będących przedstawicielami prawie połowy tysiąca gatunków. Ostatnio wybudowano w nim rekinarium i hipopotamiarnię. Ogród nie jest zacofany pod względem swojego wizerunku w internecie: posiada swój funpage na facebook'u, a strona wygląda kolorowo i nowocześnie. Zoo jest naprawdę godne polecenia. Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji:)

Flamingi chilijskie

Zwiedzanie zaczęliśmy od pawilonu akwarium...

Arowana Dwuwąsa

Piranie czerwone

Błazenek

Jajo rekina arabskiego w trakcie inkubacji

Trąbonos Petersa (Mruk Petersa)

Paletka barwna

Płaszczki rzeczne z Amazonii

Następnie obejrzeliśmy zabawy pawianów...

Pawiany

Goryl

Szympansy wyglądały na dość znudzone, praktycznie wszystkie tylko leżały lub siedziały, nie były zainteresowane zabawkami które miały do dyspozycji...

Szympansy

Nosorożec

Słoń afrykański

Góralki

(najmniejsze ssaki kopytne, blisko spokrewnione ze słoniami)

Później odwiedziliśmy herpetarium, czyli ekspozycję gadów i płazów...

Żółw promienisty

Drzewołaz lazurowy

Agama błotna

Agama brodata

Agama kołnierzasta

Krokodyl nilowy

Krokodyl syjamski

Żyrafy

Surykatki

Kot argentyński

Jaguary

Następnie obejrzeliśmy bardzo ciekawą ekspozycję bezkręgowców.

Ptasznik czerwonokolanowy

Szarańczaki

Wikunia

Antylopy bongo

Rekina zobaczyliśmy w rekinarium połączonym z hipopotamiarnią...

Tawrosz piaskowy

Hipopotam

Kozy karłowate

Wielbłądy

Oryks szablorogi

Żubr

Gepard

Gibon czubaty

Pingwiny przylądkowe

Foki szare

Wydra europejska

Orzeł przedni

Żurawie koroniaste

Paw indyjski (odmiana biała)

Później obejrzeliśmy wybieg australijski....

Walabia Bennetta, kangur Bennetta

Kangury rude
A na koniec ZOO w skrócie:

Adres Zoo:
ul. Ratuszowa 1/3, Warszawa
Bilet normalny kosztuje 17 zł.

Strona Warszawskiego ZOO - http://www.zoo.waw.pl/.

Sprawdź na mapie

Zielonym szlakiem z Bliżyna

2011-07-04T22:37:00.002+02:00

Dziś przemierzymy fragment ciekawego szlaku turystycznego biegnącego przez Suchedniowsko-Oblęgorski Park Krajobrazowy. Jest to szlak zielony z Bliżyna do Zagnańska prowadzący głównie przez las. Bliżyn to nieduża miejscowość około 40 km od Kielc (8 km od Skarżyska-Kamiennej), początek szlaku znajduje się przy stacji PKP.

Po przejściu niecałych 4 km docieramy do pierwszego ciekawego miejsca na szlaku - Piekła Dalejowskiego. Jest to pomnik przyrody nieożywionej, zbudowany z piaskowców triasowych.

W trakcie wędrówki szlakiem możemy być zmuszeni przeskoczyć przez mały strumyczek.

Ponad kilometr od Piekła Dalejowskiego na szlaku mamy kolejny pomnik przyrody - Bramę Piekielną. Brama składa się z trzech bloków piaskowca triasowego.

Na dalszym odcinku szlaku czekają nas rezerwaty leśne Dalejów i Świnia Góra. Po drodze spotkamy też tablice upamiętniające poległych w tych lasach żołnierzy.

Na końcu szlaku możemy odwiedzić dąb Bartek, a jeśli mamy jeszcze siły i zapał hutę w Samsonowie. Jeśli z jakiś powodów nie chcemy kończyć szlaku w Zagnańsku możemy zejść ze szlaku wcześniej na przykład na skrzyżowaniu ze szlakiem czerwonym do Szałasu.

Szlak bardzo ciekawy i godny polecenia, nie jest trudny, praktycznie dla każdego:)

Sprawdź na mapie

Równie krótki spacer po Lublinie

2011-07-03T13:42:00.011+02:00

Kolejny post i kolejny okazjonalny spacer, tym razem po Lublinie.

Lublin był jednym z pretendentów do miana Europejskiej Stolicy Kultury 2016, tytułu nie udało mu się uzyskać, choć niewątpliwie promocję można było odczuć w mieście.

Lublin jest stolicą województwa lubelskiego, zanim go odwiedziłam sądziłam, że będzie podobny do Rzeszowa, ale już pierwszy dzień rozwiał te skojarzenia. W Rzeszowie widać bardzo intensywny rozwój, miasto jest czyste i zadbane, w Lublinie wydaje się jakby czas stanął w miejscu. Wiem, że jest wiele osób zakochanych w tym mieście, ale mnie ono nie zachwyciło.

Ale zacznijmy od początku, był bardzo zimny i wietrzny dzień więc wraz z towarzyszącą mi koleżanką szukałyśmy miejsca, w którym pogoda nie będzie nam dokuczać.

Zamek Lubelski

Zamek powstał w XIV wieku za panowania Kazimierza Wielkiego w miejscu grodu obronnego (wniesionego za czasów Kazimierza Sprawiedliwego), prawdopodobnie wtedy również powstał kościół zamkowy pod wezwaniem Trójcy Świętej pełniący funkcję kaplicy królewskiej. Władysław Jagiełło ufundował malowidła bizantyjsko-ruskie, które ozdobiły wnętrze kaplicy. W 1569 roku podpisano tu akt unii polsko-litewskiej - unię lubelską. Zamek uległ zniszczeniu w XVII wieku w wyniku wojen, ocalały kaplica i donżon. Przez wiele lat zamek pełnił funkcję więzienia. W czasie drugiej wojny światowej funkcjonowało tu więzienie hitlerowskie, zamek jest miejscem mordu 300 więźniów. Po wojnie zamek nadal pełnił swą funkcję więzienną. Więzienie zlikwidowano dopiero w 1954 roku i po przeprowadzeniu prac remontowych zamek stał się siedzibą Muzeum Lubelskiego.

Podczas naszej wizyty na zamku trwały prace remontowe i wstęp na dziedziniec oraz wieżę nie był możliwy. Zwiedziłyśmy jedynie wnętrza zamkowe, w których obecnie można oglądać kolekcję malarstwa, z obrazem Jana Matejki Unia Lubelska, broni, porcelany i mebli użytkowych, sztuki prymitywistycznej. Oprócz wnętrz zamku można zwiedzić kaplicę z malowidłami.

Aby zwiedzić każdą część zamku musimy kupić osobne bilety, bilet na zamek jak i do kaplicy kosztują 8,50 zł. Zwiedzanie zamku jest więc raczej drogie. Jeśli nie jesteście pasjonatami sztuki możecie sobie obejrzeć zamek z zewnątrz. Uprzedzając pytania dotyczące braku zdjęć z wnętrz, wnętrza można fotografować jedynie na użytek własny, publikacja jest zabroniona.

Po zwiedzeniu zamku udajemy się na spacer uliczkami Lublina, przy których znajdują się zabytkowe kamienice.

Przechodzimy przez Bramę Grodzką, wybudowaną za czasów Kazimierza Wielkiego. Brama pełniąca niegdyś funkcję obronną dziś jest siedzibą Teatru NN.

Nie wszystkie kamienice w centrum są w dobrym stanie.

W pobliżu Rynku znajdują się fundamenty kościoła farnego pod wezwaniem św. Michała Archanioła, na murku nad fundamentami umieszczono makietę kościoła.

Centralne miejsce na Rynku zajmuje Trybunał Koronny, obecnie znajduje się w nim Urząd Stanu Cywilnego.

Kamienice w Rynku

Niedaleko znajduje się kolejny zabytek - Wieża Trynitarska z XVII wieku, w której mieści się obecnie Muzeum Archidiecezjalne.

Kolejny zabytek na trasie naszego spaceru to Brama Krakowska, w której mieści się Muzeum Historii Miasta Lublina. Brama powstała za panowania Kazimierza Wielkiego, pełni również funkcję komunikacyjną łącząc Stare Miasto ze Śródmieściem.

Na koniec jeszcze krótkie spojrzenie na Ratusz, w którym mieści się Urząd Miasta.

Na tym zakończymy naszą krótką wędrówkę po Lublinie, moją opinię na temat miasta już znacie, może podzielicie się waszymi spostrzeżeniami:)

Jedno czego nie można odmówić Lublinowi to ciekawe lokale w Rynku, polecam grzane wino U Szewca;)

Pozdrowienia dla mojej najlepszej przyjaciółki!
Basiu mam nadzieję, że jeszcze kiedyś na jakiś spacer się wybierzemy:)

Dla głodnych wiedzy:
www.lublin.eu
Strona Muzeum Archidiecezjalnego - www.kuria.lublin.pl
Strona Muzeum Lubelskiego - www.zamek-lublin.pl

Sprawdź na mapie

Krótki spacer po Rzeszowie

2011-07-02T15:14:00.004+02:00

Rzeszów miałam okazję poznać podczas wyjazdu na konferencję odbywającą się w jego okolicy, więc relacja nie będzie długa i nie opisuje wszystkich miejsc godnych polecenia w tym pięknym mieście.

Rzeszów jest stolicą województwa podkarpackiego, prawa miejskie otrzymał od króla Kazimierza Wielkiego w 1354 roku. Przez miasto przepływa rzeka Wisłok, która dzieli je na dwie części.

Nasz spacer ograniczymy tylko do centrum i zaczniemy od Rynku, będącego centrum Rzeszowskiej Starówki. Rynek ma kształt nierównomiernego czworoboku i prowadzą do niego ulice: Adama Mickiewicza, Przesmyk, Baldachówka, Juliusza Słowackiego, Tadeusza Kościuszki i Jana Matejki. Dookoła Rynku znajdują się malownicze kamienice.

Na Rynku znajduje się pomnik Tadeusza Kościuszki wzniesiony w 1980 roku i będący repliką pomnika z 1897 roku zburzonego przez Niemców.

Najokazalszym budynkiem Rynku jest znajdujący się w narożu zachodniej pierzei Ratusz. Budynek przechodził wiele przeobrażeń. Na szczycie nad zegarem błyszczy orzeł z pozłacanej blachy miedzianej.

Obok Ratusza znajduje się wejście do Podziemnej Trasy Turystycznej "Rzeszowskie Piwnice". Zwiedzanie tego kompleksu piwnic i korytarzy odbywa się na trzech kondygnacjach (na głębokości od 0,5 do 10 metrów). Na trasie długości 369 metrów przemierzymy 15 korytarzy i 25 piwnic, które powstały w okresie od XIV-XVIII wieku. Na zdjęciu poniżej kamienne okno, może pomyślicie: po co robić okna pod ziemią? Ale to okno nie zostało zrobione pod ziemią, kiedyś znajdowało się w ścianie budynku, ale podczas wielu pożarów poziom Rynku się podnosił i kondygnacje budynków przenosiły się pod ziemię. Najwyraźniej uważano, że łatwiej jest wszystko zasypać i wyrównać niż uprzątnąć. Ten fragment podziemi stanowi najstarszą zachowaną część miasta.

W trakcie zwiedzania można również zajrzeć do hotelu:

W piwnicach możemy zobaczyć wiele przedmiotów nawiązujących do ich przeznaczenia m.in.: beczki, naczynia do przechowywania trunków, wagi, garnki, stare narzędzia rzemieślnicze, a także sporą kolekcję broni i zbroi.

Na jednej ze ścian znajduje się fragment ławki, która zapadła się wraz z siedzącym na niej człowiekiem do piwnic. Podobno nic mu się nie stało:)

W wielu miejscach można zauważyć wylany beton, niestety w obawie przed katastrofą budowlaną zalano niektóre piwnice. Powyżej na zdjęciu znajduje się szkielet, który ma nawiązywać do historii Żyda, który ukrywał się w piwnicach i zginął pod zawaloną kamienicą. Podczas zwiedzania przewodnik opowiada wiele ciekawych historii więc nie będę pisać nic więcej, wybierzcie się i posłuchajcie sami. Naprawdę warto!

Bilet normalny kosztuje 6,50 zł, informacje o cenach pozostałych biletów oraz godzinach otwarcia znajdziecie na stronie.

Udamy się teraz na ulicę 3 Maja będącą deptakiem spacerowym. Wystarczy z Rynku przejść kawałek ulicą Słowackiego i jesteśmy na miejscu. Przy ulicy 3 Maja oprócz wielu sklepów i restauracji można zauważyć również Tadeusza Nalepę - założyciela grupy Breakout.

Kościół św. Krzyża

Zabytkowe kamienice

Budynek Muzeum Okręgowego

Pałac letni Lubomirskich, obecnie mieści się tu Katedra Informatyki Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Rzeszowskiego.

Ostatnim, ale zarazem bardzo charakterystycznym obiektem, który mijamy jest Zamek Lubomirskich. Budowę obronnego zamku rozpoczął prawdopodobnie właściciel Rzeszowa - Mikołaj Spytko Ligęza pod koniec XVI wieku. Od 1996 roku mieści się w nim Muzeum Prawa.

Na koniec serdecznie pozdrawiam osoby, z którymi tak miło spędziłam te kilka dni:)

Dla głodnych wiedzy:
www.rzeszow.pl

Sprawdź na mapie

Słowacja: Jaskinia Bielańska

2011-04-30T08:46:00.003+02:00

Jadąc z Kieżmarku drogą nr 67 po około 18 km dojedziemy do Jaskini Bielańskiej. Parking znajduje się przy drodze i nie sposób ominąć tę atrakcję.

Jaskinia Bielańska

Samochód zatrzymaliśmy na płatnym parkingu (2 EUR) położonym przy wejściu na szlak prowadzący do jaskini. Stąd pieszo ruszyliśmy na wzgórze. Było zimno i padał niewielki deszcz. Wejście do jaskini położone jest 122 metry powyżej parkingu. Kręta leśna ścieżka ma długość około 1 kilometra. Wejście z uwagi na złe warunki atmosferyczne było trochę męczące. Po około 25 minutach byliśmy na miejscu. Bilet kosztował 7 EUR.

Wejście do Jaskini Bielańskiej (Belianska jaskyňa) po raz pierwszy odkryli poszukiwacze złota w XVIII wieku. Ponownie w 1826 roku odnaleźli je inni poszukiwacze. Kolejny raz otwór wejściowy został odkryty w 1881 roku, jednak tym razem jaskinię zaczęto eksplorować. Rok później udostępniono ją turystom. Od 1896 roku jaskinia została oświetlona elektrycznie. W pierwszej połowie XX wieku odkryto w niej nowe pomieszczenia.

Trasa zwiedzania ma długość 1370 metrów, natomiast czas zwiedzania wynosi 70 minut. Cała jaskinia mierzy 3641 metrów, przy różnicy wysokości równej 160 metrów. Symbolem tej jaskini jest stalagmit przypominający wieżę w Pizie. Szata naciekowa nie jest tak bogata jak w innych jaskiniach, ale różni się zdecydowanie barwą, nacieki są białe, lekko szare. Komnaty jaskini są bardzo duże, przy czym mamy do pokonania mnóstwo schodów. Jednym z charakterystycznych nacieków jest wielki wodospad. Jaskinia ta jest już od dawna zwiedzana co niestety można zauważyć, miejscami nacieki są zniszczone.
Przejeżdżając w pobliżu warto ją zobaczyć.

I to był niestety ostatni punkt na mapie naszej wyprawy. Z powodu załamania pogody nie udało nam się zwiedzić między innymi Słowackiego Raju, na który zaplanowaliśmy 3 dni, ale co się odwlecze to nie uciecze;) Stąd pojechaliśmy prosto do Kielc.

Na Słowację mamy zamiar powrócić w niedalekiej przyszłości, została nam jeszcze do zwiedzenia jej zachodnia część:)

Ahoj!

Dla głodnych wiedzy:
Jaskinia Bielańska - www.ssj.sk

Sprawdź na mapie

Słowacja: Kezmarok

2011-04-29T08:35:00.001+02:00

Ostatni dzień naszej podróży rozpoczęliśmy od odwiedzenia miasta Kieżmark (słow. Kežmarok). Znajduje się ono około 32 km od Spiskiej Nowej Wsi przy drodze numer 67.

Zamek w Kežmarku

Samochód zostawiliśmy na płatnym parkingu (0,3 EUR/godz.) w centrum miasta. Następnie udaliśmy się pieszo w stronę zamku. Wpierw obejrzeliśmy go z zewnątrz...

....a potem weszliśmy na dziedziniec.

Zabytkowy wóz strażacki

Zamek w Kežmarku (Kežmarský hrad) powstał w 1463 roku na miejscu dawnej osady. Co ciekawe w XIII wieku znajdował się tutaj kościół. Początkowo budowla miała charakter gotycki, później w XVI i XVII wieku została ona przebudowana w stylu renesansowym. Zamek przez wiele lat był w posiadaniu rodu Thököly. Przerobili oni zamek na reprezentacyjną siedzibę rodzinną. W 1787 roku zamek został zniszczony przez pożar. Odbudowano go w XX wieku. Aktualnie znajdują się w nim ekspozycje muzeum regionalnego.

Rezygnując ze zwiedzania zamkowego muzeum, udaliśmy się na spacer ulicami miasta...

Ratusz

Nowy kościół ewangelicki

Dla głodnych wiedzy:
Zamek w Kežmarku - www.slovakia.travel

Sprawdź na mapie

Słowacja: Strażki

2011-04-28T08:00:00.002+02:00

W drodze powrotnej postanowiliśmy się zatrzymać jeszcze na chwilę w miejscowości Strážky, znajduje się ona przy drodze nr 67, około 5 km przed miastem Kezmarok.

Kościół świętej Anny

Wpierw obejrzeliśmy gotycki kościół św. Anny (Kostol sv. Anny) i renesansową dzwonnicę.

Dzwonnica

Kasztel Strážky

Następnie zobaczyliśmy kasztel...

Kasztel Strážky (Kaštieľ Strážky) powstał na fundamentach gotyckiego grodu z XV wieku. W XVI wieku mieściła się w nim szkoła humanistyczna. W pierwszej połowie XVII wieku przebudowano go w stylu renesansowym. Po pożarze w 1708 roku kasztel odbudowano. Aktualnie znajdują się w nim ekspozycje Słowackiej Galerii Narodowej.

Później pospacerowaliśmy po XIX wiecznym parku angielskim.

Dla głodnych wiedzy:
Kasztel Strážky - www.slovakia.travel

Sprawdź na mapie

Słowacja: W drodze...

2011-04-27T21:01:00.003+02:00

W drodze powrotnej ze Starej Lubowni, z drogi nr 67 przed miastem Kezmarok, mogliśmy podziwiać piękne widoki:

Sprawdź na mapie

Słowacja: Zamek Lubownia

2011-04-21T08:18:00.003+02:00

Po zwiedzeniu skansenu udaliśmy się na zamek, po około 10 minutach doszliśmy na miejsce. Wejście nie było męczące.Tak jak wcześniej pisaliśmy przed wejściem do skansenu zakupiliśmy bilety łączone, nie ma opłaty za fotografowanie. Na zamku dostaliśmy ulotkę w języku polskim, w której były opisane poszczególne części zamku.

Zamek Lubownia

Barokowy bastion z XVII wieku

Renesansowy zachodni bastion z XVI wieku

Wpierw obejrzeliśmy ekspozycją poświęconą historii zamku...

Zamek Lubownia (Hrad Ľubovňa) powstał na wzgórzu położonym niedaleko rzeki Poprad na przełomie XIII - XIV wieku. Miał on strzec granicy Królestwa Węgierskiego, a także szlaku handlowego prowadzącego do Polski. W 1412 roku na zamku doszło do spotkania władcy Węgier Zygmunta Luksemburskiego z polskim królem Władysławem II Jagiełło, podczas którego podpisano traktat o pokoju. W tym samym roku Zygmunt Luksemburski pożyczył od polskiego władcy 37 tys. kop groszy praskich, pod zastaw oddając zamek w Starej Lubowni i 16 spiskich miast (warto dodać, że część przejętych terenów od X wieku do połowy XIII wieku należało do Polski). Z przejętych terytoriów utworzono starostwo spiskie. Kilkadziesiąt lat później Węgry pomimo, że nie spłaciły długu to starły się odzyskać zastawione tereny. Sprawa trafiła do sądu papieskiego który przyznał na stałe te ziemie Polsce.

Od 1412 do 1769 roku na zamku mieszkali polscy starostowie zarządzający przejętym terytorium. Co ciekawe od 1655 do 1661 roku przechowywano tutaj polskie insygnia koronacyjne. Po pożarze w 1553 roku zamek odbudowano. Twierdzę przebudowywano w XVII i XVIII wieku. W 1769 roku zamek był oblegany przez oddział konfederatów barskich, jednak nie udało im się go zdobyć. Niestety w tym samym roku starostwo spiskie zajęły wojska austriackie, a w trzy lata później tereny te zostały wcielone do Austrii. Twierdza stracił na znaczeniu, była ona wykorzystywana jako koszary, a później pełniła rolę magazynu. W 1819 roku zamek był własnością węgierskiego szlachcica Juraja Felixa Raisza. Natomiast w 1883 roku trafił w ręce polskiego szlacheckiego rodu Zamojskich. Władali oni zamkiem do 1945 roku (ostatnim jego prywatnym właścicielem był Jan Zamojski). Od początku lat 70 XX wieku po dziś dzień prowadzone są tutaj prace rekonstrukcyjne.

Na pierwszym dziedzińcu można pograć w szachy

Na jednej z tablic przy zamku można przeczytać legendę o jego powstaniu:

"Dawno, dawno temu wędrował tędy pewien wielmoża, nazwiskiem Lubovensky. Nikt nie wie skąd pochodził. W miejscu gdzie rzeczka Jakubianka wpada do Popradu i gdzie krzyżują się szlaki z Węgier i Polski postanowił wznieść zamek. Mury szybko rosły i wydawało się, że zamek stanie w kilka miesięcy. Lubovensky kładł się spać wieczorem zadowolony, lecz gdy się rankiem budził po murach nie było śladu. Miejscowi wierzyli że znikanie murów to sprawka złego diabła, mieszkającego niedaleko stąd, w skalnej szczelinie. Skropili zamkowe wzgórze święconą wodą i znów zaczęli budować. Lecz drugiego i trzeciego dnia wszystko się powtarzało, więc Lubovensky nocą, po kryjomu udał się do diabła. Ów, za piękny zamek zażądał od Lubovenskiego duszy. Gdy Lubovensky zgodził się, kazał podpisać cyrograf. Lubovensky sztyletem zaciął się w palec, umoczył pióro, a że pisać nie umiał postawił trzy krzyżyki. I rzeczywiście niebawem na szczycie wyrósł piękny zamek. Lubovnensky żył w nim szczęśliwie aż do czasu, gdy jego córka, Ludmiła, miała wyjść za mąż. O jej rękę przyszedł prosić diabeł, który na tę okazję przyjął postać księcia. Lubovnensky jednak poznał go i przepędził. Diabeł zagroził, że wróci po Ludmiłę za rok. Lubovensky musiał opowiedzieć córce historię budowy zamku i zaprzedania swej duszy diabłu. Ludmiła poszła do niedalekiego Czerwonego Klasztoru po mnicha. Przyprowadziła go do ojca. Lubovensky się wyspowiadał. Diabeł dowiedział się o tym i wpadł we wściekłość. Wyskoczył z jaskini, chwycił największą skałę i pognał z nią do zamku, aby go zburzyć. Wtedy z Czerwonego Klasztoru dobiegł głos dzwonów, diabeł się przestraszył i upuścił skałę. Do dziś Diabla Skała stoi nad brzegiem Popradu, niedaleko wsi Hajtovki. "

Drugi dziedziniec

Renesansowa baszta z 1528 roku

Widok na renesansowy pałac z XVI wieku

Widok na kaplicę św. Michała Archanioła z 1647 roku

Barokowy pałac z XVII wieku

Gotycka wieża z XIV wieku

Następnie zobaczyliśmy wystawę przedstawiającą narzędzia wykorzystywane w pracy przez dawnych okolicznych rzemieślników...

Narzędzia wykorzystywane dawniej przez kapeluszników

Narzędzia wykorzystywane dawniej przez stolarzy

Narzędzia wykorzystywane dawniej przez świeckarzy i farbiarzy

Później weszliśmy do zachodniego bastionu...

...a także, do podziemnych korytarzy prowadzących do stanowisk artyleryjskich. Później przeszliśmy przez późnogotycką bramę z XV wieku prowadzącą do zamku górnego.

W bramie umieszczono kolekcję różnych dawnych pojazdów...

W pomieszczeniu nad bramą znajduje się sala wystawowa, tam obejrzeliśmy ekspozycję poświęconą mnichom...

W końcu dotarliśmy do górnej części zamku w której znajduje się renesansowy pałac (aktualnie w remoncie)...

...a także, wieża zamkowa, w której zobaczyliśmy wystawę poświęconą husarii...

Zbroja husarza wyposażona w skrzydła

Zbroja husarza ciężkozbrojnego

Widok z wieży na kaplicę

Widok z wieży na renesansowy pałac

Następnie innym wejściem weszliśmy ponownie do barokowego pałacu, gdzie obejrzeliśmy wystawę historycznych mebli...

Później weszliśmy do zamkowej kaplicy, gdzie zobaczyliśmy replikę polskich insygniów koronacyjnych...

Następnie obejrzeliśmy widok z trzeciego dziedzińca....

Później zobaczyliśmy ekspozycję poświęconą Zamoyskim...

Podsumowując, zamek jest dość duży i bardzo ładny. Muzealne ekspozycje ciekawe i różnorodne tematycznie. W budowli jest dość dużo pomieszczeń. Małym minusem jest brak dostępu do niektórych miejsc, gdyż aktualnie trwają tam prace renowacyjne. Zamek bardzo nam się podobał. Polecamy!

Dla głodnych wiedzy:
Zamek Lubownia - www.slovakia.travel
Zamek Lubownia - www.staralubovna.sk
Strona zamku Lubownia - www.muzeumsl.sk

Sprawdź na mapie

Słowacja: Skansen w Starej Lubowni

2011-04-19T19:28:00.001+02:00

Po odwiedzeniu mokrych łąk wokół zamku Plavec, wróciliśmy na drogę nr 68 i udaliśmy się w kierunku miasta Stara Lubownia (Stará Ľubovňa). Znajduje się tu zamek, który widać z daleka, ale zanim opiszemy zamek proponujemy wizytę w Skansenie u podnóża zamku.

Samochód zatrzymaliśmy na płatnym parkingu (1,5 EUR) położonym również u podnóża. Był to początek września więc tłumów turystów nie było. Bilet łączony na zwiedzanie zamku i skansenu kosztuje 5 EUR.

Skansen w Starej Lubowni

Zwiedzanie skansenu zaczęliśmy od obejrzenia drewnianej cerkwi greckokatolickiej pod wezwaniem św. Michała Archanioła z 1833 roku...

Ikonostas z pierwszej połowy XVIII wieku

Następnie zobaczyliśmy pozostałe zabudowania...

Kąt w którym znajdował się stół, a także obrazy świętych

na ścinach nazywał się "švatij kut"; ekspozycja ukazująca

tradycję świętowania Wielkanocy została umieszczona...

...we wnętrzu domu gazdy z 1922 roku

Dom rolnika z 1909 roku

Najstarszy zachowany typ pieca chlebowego

na górnym Spiszu znajduje się...

...we wnętrzu domu pasterza z 1921 roku

Zagroda chłopska z lat dwudziestych XX wieku

Ekspozycja ukazująca tradycję świętowania Bożego Narodzenia

została umieszczona (warto zwrócić uwagę na stroik znajdujący się

nad stołem i siano pod nim)...

...w domu wchodzącym w skład zagrody

Ekspozycja przedstawiająca szkołę ludową

w okresie międzywojennym znajduje się...

...w domu z 1947 roku

Ekspozycja ukazująca narodziny dziecka została umieszczona...

...w domu z 1938 roku

W domu z 1930 roku obejrzeliśmy...

...ekspozycję poświęconą rzemiosłu druciarskiemu

Zdobione belki stropowe

Ekspozycja ukazująca śmierć członka rodziny znajduje się...

...we wnętrzu domu z lat trzydziestych XX wieku

W młynie obejrzeliśmy...

...maszyny, a także...

...część mieszkalną

Kuźnia z drugiej połowy XIX wieku

Widok na zamek

Podsumowując, dużym plusem tego skansenu jest położenie blisko zamku, co pozwala wyobrazić sobie jak wyglądało podzamcze w dawnych czasach. Ciekawym pomysłem było ukazanie dawnych tradycji związanych ze świętami kościelnymi, a także z różnymi etapami życia człowieka. Minusem porównując na przykład z Muzeum Wsi Orawskiej jest brak różnorodności zwierząt i ogródków uprawnych, które ożywiały ekspozycję.

Dla głodnych wiedzy:
Strona skansenu w Starej Lubowni - www.muzeumsl.sk

Sprawdź na mapie

Słowacja: Zamek Plavec

2011-04-17T17:40:00.002+02:00

Po krótkiej wizycie w Złej Dziurze wracamy do miejscowości Fricovce, potem jedziemy kilka km drogą nr E50, w miejscowości Bartovce skręcamy w lewo i jedziemy drogą mijając inne miejscowości z końcówką -vce. W miejscowości Sabinov skręcamy w lewo w drogę nr 68, dojeżdżamy w okolicę miejscowości Plavec (po naszej prawej stronie), po lewej stronie będziemy mieć Podzamok, skręcamy w lewo i kierujemy się ku ruinom, które są już dobrze widoczne.

Zamek Plaveč

Samochód zatrzymaliśmy na poboczu jednej z osiedlowych uliczek niedaleko zamku. Stąd ruszyliśmy pieszo przez dość podmokły porośnięty trawą teren. Poza tym padał deszcz, dodatkowo utrudniając wejście. Po około 10 minutach byliśmy na miejscu.

Zamek Plaveč (Hrad Plaveč) został postawiony na wzgórzu w pobliżu rzeki Poprad w XIII wieku. Wybudował go szlachcic Arnold, syn Ditricha ze Spisza (Arnold, syn Ditricha zo Spiša). Swoją nazwę warownia zawdzięcza plemieniu Pływaków (Plavcov), osadzonych na tych terenach granicznych przez królów węgierskich w XII wieku. Zamek miał strzec pobliskiego szlaku prowadzącego do Polski. Przez kolejne wieki warownia miała różnych właścicieli. W drugiej połowie XV wieku zamek został zdobyty przez husytów. Następnie twierdzę przejęli i umocnili Zapolscy. W wyniku przebudowy w XVIII wieku warownia straciła militarne znaczenie. W 1856 roku zamek został zniszczony przez pożar i od tego czasu jest ruiną.

Następnie z przemoczonymi spodniami, butami i skarpetami wróciliśmy do samochodu. Na szczęście mieliśmy ze sobą zapasowe ubranie i obuwie:)

Ogólnie z zamku niestety niewiele zostało. Plusem jest ładny widok na miasto Plaveč i na rzekę Poprad. Odwiedzając pobliską twierdzę w Starej Lubowni, można przy okazji obejrzeć również ruiny w Plaveč.

Sprawdź na mapie

Słowacja: Zła Dziura

2011-04-16T08:48:00.001+02:00

Na Zamku Spiskim dostaliśmy ulotkę o pobliskiej atrakcji - Jaskini Zła Dziura. Było nam po drodze, wiec postanowiliśmy tam pojechać i zobaczyć co w tej dziurze złego czyha. To była około 30 km podróż autostradą D1, w okolicy miejscowości Fricovce zjechaliśmy z autostrady i pojechaliśmy drogą w kierunku wsi Lipovce. Za wsią wśród pól znaleźliśmy tabliczkę wskazującą drogę do jaskini. Nie była już tak duża jak inne tablice informujące o jaskiniach, ale dużych problemów z dotarciem nie mieliśmy.

Jaskinia Zła Dziura

Samochód zatrzymaliśmy na utwardzonym i poszerzonym poboczu drogi. Niestety nie było tam innych aut co trochę nas zmartwiło, że nikogo nie zastaniemy w jaskini. Następnie udaliśmy się pieszo ścieżką prowadzącą przez łąkę do pobliskiego lasu. Drogę zagrodziło nam przewrócone drzewo. Zaczęliśmy się zastanawiać, czy ktokolwiek ostatnio korzystał z tej ścieżki?

Było zimno i padał niewielki deszcz, mimo to szliśmy z nadzieją, że jednak na miejscu zastaniemy przewodnika. Na ulotce były godziny otwarcia, jednak poza sezonem należy się wcześniej skontaktować z przewodnikami telefonicznie (tego już na ulotce nie było). Przy ścieżce był ustawiony znak ostrzegający o wężach, tak więc mieliśmy się na baczności. Na szczęście nie spotkaliśmy żadnego, ale nie ma się co dziwić, który wąż chciałby wychodzić w tak brzydką pogodę;) Droga nie była męcząca, po około 20 minutach dotarliśmy na miejsce...

Widok na pobliską łąkę

Niestety w leśnej wiosce zastaliśmy tylko czarno-rudą wiewiórkę (jest ich dość sporo na Słowacji). Poczekaliśmy tu kilka minut, w nadziei że może jednak ktoś przyjdzie (przewodnik wraz z turystami mógł być przecież w jaskini). Co prawda na tablicy był podany telefon do przewodnika, ale wymagało by to dogadania się telefonicznie po słowacku i ewentualne czekanie na niego w środku lasu. Podjęliśmy decyzję, że nie będziemy dzwonić i czekać, najwyżej zwiedzimy ją innym razem. Jak się okazało Jaskinia Zła Dziura (Jaskyňa Zlá Diera) była dla nas nie o tyle “zła”, ale raczej “pechowa”:(

Pobliskie wzgórza

Dla głodnych wiedzy:
Jaskinia Zła Dziura - www.slovakia.travel
Strona jaskinii Zła Dziura - www.zladiera.sk

Sprawdź na mapie

Słowacja: Zamek Spiski

2011-04-10T21:38:00.009+02:00

Na początek wspomnimy, że jest to nasz 101 post:)

W odległości około 25 km od Spiskiej Nowej Wsi znajduje się jeden z najwspanialszych zamków Słowacji. Aby do niego dotrzeć pojechaliśmy drogą numer 536, a w miejscowości o wdzięcznej nazwie Jamnik skręciliśmy w prawo w kierunku drogi numer 18, tą właśnie drogą dotarliśmy do wsi Spiskie Podgrodzie (Spišské Podhradie). Zamek znajduje się za wsią i jest widoczny z daleka.

Zamek Spiski

Samochód zatrzymaliśmy na parkingu położonym u podnóża wzgórza zamkowego. Dojechaliśmy tutaj tak wcześnie, że nie było parkingowego, dopiero po zwiedzeniu zamku się pojawił, ale jak to mówi stare przysłowie "Kto rano wstaje Temu Pan Bóg daje" parkingowy nawet nie wychylił nosa ze swojej budki i do nas nie podszedł:) Następnie udaliśmy się prawie asfaltową drogą (prawie "robi różnicę") na zamek.

U podnóża wzgórza ułożono z kamieni geoglif przedstawiający
wizerunek konia widniejący na celtyckiej monecie znalezionej
podczas wykopalisk na zamku

Słupy te były dawniej połączone belkami
i stanowiły pierwszą linię obrony zamku

Brama zamkowa z XV wieku

Wejście na zamek zajęło nam kilka minut i nie było męczące. Bilet kosztował 5 EUR, dodatkowo obcokrajowcy mogą wypożyczyć za kaucją (10 EUR) elektroniczne urządzenie pozwalające na odsłuchanie w ich języku ojczystym historii danej części zamku. Podczas zwiedzania wystarczyło wybrać na klawiaturze tego urządzenia cyfrę widoczną na zamkowych murach, aby móc wysłuchać odpowiedniego opowiadania lektora. Po raz pierwszy spotkaliśmy się z takim elektronicznym przewodnikiem:) Zwiedzanie zaczęliśmy od górnej części zamku.....

Górna część zamku

Kamienny okrąg jest pozostałością po wieży z XV wieku,
po jego lewej stronie widać fundamenty dawnej celtyckiej świątyni

Widok na dolną część zamku

Panorama miasta Spišské Podhradie

Zamek Spiski (Spišský hrad) został wybudowany w XII wieku, aby strzec północnej granicy państwa węgierskiego. Na przełomie naszej ery na obecnym wzgórzu zamkowym znajdował się gród kultury puchowskiej. W XIII wieku warownia Spiska była siedzibą żupana. W kolejnych wiekach zamek miał wielu właścicieli. W 1443 roku został on zdobyty przez wojska pod dowództwem Jana Jiskry. Następnie w 1464 roku twierdzę uzyskał i rozbudował Stefan Zápolya (ojciec przyszłego króla węgier Jana Zápolya). W 1528 roku zamek skonfiskowali Habsburgowie, a następnie przekazali we władanie rodowi Thurzo. Ostatnimi właścicielami twierdzy do 1945 roku byli Csakyowie (Csákyovci), ale zamieszkiwali ją oni tylko do końca XVII wieku. W 1780 roku na zamku wybuchł pożar i od tego czasu budowla zaczęła popadać w ruinę. Po II wojnie światowej zamek przeszedł na własność państwa. Od lat 70’ XX wieku po dzień dzisiejszy są tutaj prowadzone prace konserwatorskie. Zamek Spiski od 1993 roku jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Ekspozycja muzealna

Kaplica św. Elżbiety z XV wieku

Wieża z XIII wieku

Widok z wieży

Ruiny pałacu z XIII wieku (niedostępne dla zwiedzających)

Następnie przeszliśmy się po murach zamku dolnego...

W dolnej części zamku obozowało wojsko

Podsumowując, zamek jest bardzo duży (zajmuje powierzchnię ponad 4 hektarów), ładny i do tego malowniczo położony i nie ma opłaty za fotografowanie :) To co tygryski lubią najbardziej;) Jedynym minusem jest to, że nie wszystkie części twierdzy są dostępne dla zwiedzających, z powodu prowadzonych tam prac rekonstrukcyjnych. Wystawa muzealna jest ciekawa. Zamek jest naprawdę wspaniały. Bardzo gorąco polecamy!:)

Dla głodnych wiedzy:
Zamek Spiski - www.slovakia.travel
Zamek Spiski - www.spisskyhrad.sk

Sprawdź na mapie

Słowacja: Jaskinia Jasowska i Zamek Turniański

2011-04-06T10:16:00.003+02:00

Po zwiedzeniu zamku Krasna Horka udaliśmy się do miejscowości Jasov oddalonej o około 50 km. Jechaliśmy drogą numer 50, podczas podróży przejeżdżaliśmy obok Zamku Turniańskiego (znajdującego się na wzgórzu przy miejscowości Turňa nad Bodvou). Po dojechaniu do miejscowości Jasov do jaskini prowadzą już drogowskazy i nie ma problemu z trafieniem.

Jaskinia Jasovska

Samochód zatrzymaliśmy na darmowym parkingu znajdującym się przed (jechaliśmy od strony północnej) mostem (poprowadzonym nad rzeką i ulicą) niedaleko jaskini. Następnie poszliśmy drogą prowadzącą wzdłuż rzeki, po kilku minutach byliśmy na miejscu.

Jaskinia Jasovska (Jasovská jaskyňa) była zamieszkana już w neolicie. Odkrył ją prawdopodobnie jeden z zakonników z Jasova. Jaskinia służyła okolicznym mieszkańcom jako miejsce schronienia. W 1846 roku zakonnicy udostępnili ją zwiedzającym. Na początku XX wieku odkryto nowe korytarze i komory. Jaskinia ponownie została udostępniona turystom w 1924 roku. Dwa lata później zainstalowano w niej oświetlenie elektryczne.

Wyjście z jaskini

Trasa zwiedzania ma długość 720 metrów, natomiast czas zwiedzania wynosi 45 minut. Cała jaskinia mierzy 2811 metrów, przy różnicy wysokości równej 55 metrów. Bilet kosztował 5 EUR. Symbolem tej jaskini jest duży naciek przypominający baldachim. W niektórych salach na ścianach znajdują się napisy z dawnych czasów, jeden z nich pochodzi z XV wieku. Jaskinia posiada bardzo bogatą szatę naciekową. Polecamy!

Zamek Turniański

Niestety z powodu deszczu, zimna i silnego wiatru nie zdecydowaliśmy się wejść na zamek. Chodzenie po ruinach w takich warunkach byłoby dość ryzykowne (śliskie kamienie, rozpadające się fragmenty murów). Nie wesoło by było też gdyby, po wejściu na szczyt dopadła nas na przykład burza. Tak więc musieliśmy się zadowolić widokiem zamku z podnóża góry.

Zamek Turniański (Turniansky hrad) został wybudowany przez ród Turnianskich prawdopodobnie w połowie XIII wieku. Miał on strzec pobliskich regionów przed najazdami tatarów. W XV wieku zamek został zajęty przez wojska Jana Jiskry. Warownię umocniono w XVI wieku, pomimo tego została ona zdobyta przez wojska tureckie w 1652 roku. Od końca XVII wieku zamek popada w ruinę.

Dla głodnych wiedzy:
Jaskinia Jasovska - www.ssj.sk

Sprawdź na mapie

Słowacja: Krasna Horka

2011-04-05T09:58:00.002+02:00

Zamek Krasna Horka znajduje się w miejscowości Krásnohorské Podhradie około 7 km od miasta Rožňava, do której dojedziemy drogą numer 50. Zamek mieści się na wzgórzu i jest widoczny z daleka.

Zamek Krásna Hôrka

Samochód zaparkowaliśmy na płatnym (ok 2 EUR) parkingu znajdującym się pod zamkiem. Wejście na wzgórze nie było trudne i zajęło nam około 3 minut. Niestety wejście, a potem także zwiedzanie uprzykrzał nam deszcz, wiatr i niska temperatura. Za bilet zapłaciliśmy 4,50 EUR.

Zamek Krásna Hôrka (Hrad Krásna Hôrka) został zbudowany w XIV wieku prawdopodobnie na miejscu dawnego grodu. Miał on za zadanie strzec drogi prowadzącej przez pobliskie tereny górnicze. W XVI wieku w obawie przed najazdem tureckim do zamku dobudowano umocnienia. W 1642 roku warownia przeszła w ręce rodu Andrássy. Twierdzę rozbudowano w XVIII wieku. W 1817 roku po uderzeniu błyskawicy na zamku wybuchł pożar. W odbudowanej w 1857 roku warowni utworzono muzeum rodu Andrássy. Jest to jedno z najstarszych muzeów na terenie Słowacji. Po II wojnie światowej zamek przeszedł na własność państwa.

Na zamku obejrzeliśmy ekspozycje ukazujące historię zamku, życie szlachty, a także kolekcję dawnej broni. W zamkowej kaplicy zobaczyliśmy mumię Žofie Andrássy-Serédy.

Podsumowując zamek niezbyt nam się podobał, spodziewaliśmy się czegoś więcej. Praktycznie cały zwiedzanie odbywa się we wnętrzach, które pomimo, że są dobrze zachowane i wyposażone w zabytkowe przedmioty codziennego użytku nie zachwycają. Może to też kwestia przewodniczki, która nie opowiadała zbyt interesująco. Ściany w pomieszczeniach były otynkowane i pomalowane na biało, przez co wydawało nam się, że jesteśmy raczej w jakimś dworku, a nie w warowni. Według nas zamek był taki sobie, zdecydowanie brakowało mu klimatu.

Dla głodnych wiedzy:
Zamek Krásna Hôrka - www.slovakia.travel
Strona Zamku Krásna Hôrka (w jęz. słowackim) - www.hradkrasnahorka.sk
Fotografie zamkowych wnętrz - www.gemer.sk
Fotografie zamkowych wnętrz (w jęz. słowackim) - www.vychovavatelka.sk

Sprawdź na mapie

Słowacja: Jaskinia z salamandrą?

2011-04-04T10:08:00.007+02:00

Niecałe 20 km od jaskini Domica znajduje się inna ciekawa jaskinia - Jaskinia Gombasecka. Aby do niej dojechać należy się udać drogą w kierunku miejscowości Plešivec, stamtąd drogą nr 67, zjazd z tej drogi będzie oznaczony brązową tablicą informacyjną z nazwą jaskini.

Jaskinia Gombasecka

Samochód zaparkowaliśmy na darmowym parkingu, a następnie udaliśmy się do kasy położonej na skraju lasu. Wejście do jaskini znajduje się w lesie w odległości kilkudziesięciu metrów od parkingu. W pobliżu wejścia do jaskini znajduje się tablica opisująca salamandrę plamistą (Salamandra salamandra), o dziwo obok niej na kamieniach do zdjęć pozowała salamandra we własnej osobie!:) Po raz pierwszy w życiu widzieliśmy tego pięknego płaza w naturalnym środowisku...

Salamandra plamista
Jaskinia Gombasecka (Gombasecká jaskyňa) została odkryta przez grotołazów w 1951 roku. Po czterech latach udostępniono ją turystom.

Trasa zwiedzania ma długość 530 metrów, natomiast czas zwiedzania wynosi 30 minut. Cała jaskinia mierzy 1525 metrów. Bilet kosztował 5 EUR. Symbolem tej jaskini są stalaktyty rurkowe. W jaskini można obejrzeć bardzo bogatą szatę naciekową, jej charakterystycznym elementem są zbudowane z kalcytu rurki naciekowe. Wyglądają one bardzo zabawnie i stanowią o wyjątkowości tej jaskini. Polecamy!

Na koniec zostało nam do odwiedzenia jeszcze tylko jedno miejsce, odległe od Jaskini Gombaseckiej o około 6 km. Należy się udać dalej drogą, którą trafiliśmy do Jaskini Gombaseckiej w kierunku miejscowości Silica i wypatrywać po prawej stronie tablic lub znaków wskazujących na atrakcje turystyczne. Znajduje się tam również mały parking. Do przepaści jakiniowej Silicka Ladnica prowadzi szlak pieszy.

Silicka Ladnica

Samochód pozostawiliśmy na znajdującym się przy drodze niewielkim parkingu, następnie pieszo ruszyliśmy polną drogą w kierunku lasu. Było już około godziny siedemnastej, powoli dzień zaczynał chylić się ku końcowi, dodatkowo marsz utrudniał niewielki deszcz. Po kilku minutach weszliśmy do lasu, gdzie było znacznie ciemniej. W lesie co jakiś czas były umieszczone w mało widocznych miejscach drogowskazy, z tego powodu o mało co nie przeoczyliśmy jednego z nich. Byliśmy w całkowicie nieznanym nam lesie. Aby się nie zgubić, co jakiś czas sprawdzaliśmy naszą pozycję na GPS-sie. Szliśmy dość szybko i po około 30 minutach doszliśmy na miejsce.

Ze sklepienia zwisał lodowy naciek, niestety było dość ciemno,

przez co ciężko było go dojrzeć, a co dopiero sfotografować

Silicka Ladnica (Silická ľadnica) jest przepaścią, która powstała w wyniku zawalenia się części sklepienia jamy krasowej. W jej dolej części znajduje się utrzymujący się przez cały rok lodowy nawis. Co ciekawe powstał on prawdopodobnie 2 tys. lat temu! Silicka Ladnica od 1995 roku jest wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

To był drugi taki dzień podczas wszystkich naszych dotychczasowych wojaży, w którym zwiedziliśmy cztery jaskinie, wcześniej dokonaliśmy tego na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej:)

Dla głodnych wiedzy:
Jaskinia Gombasecka - www.ssj.sk

Sprawdź na mapie

Słowacja: Domica

2011-04-01T10:51:00.002+02:00

Po zwiedzeniu Jaskini Aragonitowej udaliśmy się drogą nr 526, a następnie 587, potem cały czas prosto mniejszą drogą . Jaskinia jest położona przy drodze i ma bardzo charakterystyczny budynek, więc nie ma problemu z trafieniem.

Jaskinia Domica

Jaskinia Domica jest położona przy drodze, naprzeciwko niej znajduje się jakiś park rozrywki, a przy nim darmowy parking. Możliwe, że w sezonie jest on płatny.

Park rozrywki

Wejście i początkowe fragmenty jaskini Domica (Jaskyňa Domica) były znane okolicznej ludności od dawna. W 1926 roku Jan Majko podczas eksploracji jaskini odkrył w niej ślady życia ludzi z neolitu. Oświetloną elektrycznie jaskinię udostępniono turystom w 1932 roku.

Kły niedźwiedzia jaskiniowego

Dolna szczęka niedźwiedzia jaskiniowego

Zęby trzonowe niedźwiedzia jaskiniowego

Przedmioty wykonane z kości (neolit)

Ozdoby wykonane z brązu (epoka kamienia)

Szydła i igły wykonane z kości (neolit)

Rytualna maska (halsztat)

Przedmioty znalezione w jaskini

Naczynia charakterystyczne

dla kultury bukowogórskiej (neolit)

Jan Majko

Dostępne trasy zwiedzania mają długość: krótsza - 780 metrów, dłuższa - 1180 metrów i dłuższa ze spływem łodzią - 930 metrów, natomiast czasy ich zwiedzania wynoszą odpowiednio 45, 60 i 60 min. Cała jaskinia mierzy 5368 metrów, przy różnicy wysokości równej 12 metrów. My wybraliśmy dłuższą trasę zwiedzania ze spływem łodzią, bilet kosztował 7 EUR (na dłuższą trasę ze spływem). Symbolem tej jaskini jest neolityczne naczynie pokryte kalcytem (oczywiście można je zobaczyć podczas zwiedzania), wraz ze stalagnatami znajdującymi się w jego tle. Jaskinia jest duża, posiada przepiękną szatę naciekową, a spływ dostarcza niesamowitych wrażeń. Wspaniałe wrażenie robią m. in. kaskadowe jeziorka, woda pięknie się w nich mieni, można nawet dostrzec małe rybki. W łódkach, którymi odbywa się spływ, zastosowany jest bardzo cichy napęd elektryczny, praktycznie w ogóle go nie słychać. Więc w przyjemnej ciszy możemy podziwiać piękne nacieki na każdej ze ścian i suficie. Zauważyliśmy, że nie tylko my byliśmy zachwyceni tymi widokami, gdyż każdy ze zwiedzających zachowywał absolutną ciszę i podziwiał. Uważamy, że jest to jedna z najpiękniejszych zwiedzonych przez nas jaskiń na Słowacji. Bardzo gorąco polecamy!

Dla głodnych wiedzy:
Jaskinia Domica - www.ssj.sk

Sprawdź na mapie

Słowacja: Jaskiniowy zawrót głowy

2011-03-31T19:41:00.002+02:00

Kolejny dzień naszego pobytu na Słowacji postanowiliśmy przeznaczyć na zwiedzanie jaskiń. Pierwszą jaskinią na naszej trasie była Dobszyńska Jaskinia Lodowa. Po przygodach z drogą nr 533 postanowiliśmy nadłożyć drogi i pojechać drogą nr 67. Jaskinia mieści się właśnie nieopodal tej drogi i jest bardzo dobrze oznaczona, więc nie ma żadnych problemów z dotarciem do niej.

Dobszyńska Jaskinia Lodowa

Samochód zatrzymaliśmy na darmowym żwirowym parkingu przy drodze. Jest on płatny, ale byliśmy tutaj tak wcześnie, że nie zastaliśmy nikogo pobierającego opłaty. Padał deszcz i było zimno. Ubrani w peleryny ruszyliśmy leśną krętą drogą na wzgórze. Wejście nie było męczące i zajęło nam około 25 minut. Byliśmy pierwsi, jak doszliśmy pracownicy jaskini dopiero otwierali obiekt. Wysuszyliśmy się trochę. Po pewnym czasie przyszła również jedna starsza para z Niemiec, dzięki temu stanowiliśmy wymaganą minimalną liczbę osób, aby rozpocząć zwiedzanie. Podczas zwiedzania przewodnik puszczał nagrania po niemiecku i część po polsku, resztę dopowiadał po słowacku. Zwiedzanie jaskini w tak małej grupie jest bardzo przyjemne.

Wejście do Dobszyńskiej Jaskini Lodowej (Dobšinská ľadová jaskyňa) było znane okolicznej ludności od dawna. Jaskinię po raz pierwszy oficjalnie eksplorowano w 1870 roku, a rok później udostępniono ją turystom. Od 1887 roku jest ona oświetlona elektrycznie. Pod koniec XIX wieku w jaskini zorganizowano koncert, a nawet jeżdżono w niej na łyżwach! W połowie XX wieku odkryto kolejne fragmenty jaskini.

Trasa zwiedzania ma długość 515 metrów, natomiast czas zwiedzania wynosi 30 minut. Cała jaskinia mierzy 1483 metrów, przy różnicy wysokości równej 112 metrów. Bilet kosztował 7 EUR. Symbolem tej jaskini są dwa lodowe stalagmity, jeden duży, a drugi mały. W jaskini jest bardzo dużo lodu. Podczas zwiedzania przez chwilę przechodzi się lodowym tunelem, a następnie wchodzi do sali w której jedna ze ścian jest z lodu. Jaskinia jest naprawdę przepiękna, jak z innego świata. Pomimo, że w środku jest zimno, to my ją gorąco polecamy!:)

Ochtińska Jaskinia Aragonitowa

Jadąc dalej drogą nr 67, a następnie 587 i 526 dojeżdżamy do kolejnej jaskini. Przy tablicy należy skręcić w prawo zgodnie ze znakami. Droga prowadząca do jaskini jest dość dziurawa, więc należy uważać żeby nie uszkodzić podwozia. Samochód zatrzymaliśmy na płatnym (2 EUR) parkingu. Stąd ruszyliśmy pieszo asfaltową ścieżką prowadzącą przez las. Po kilku minutach byliśmy na miejscu.

Wierszyk umieszczony na drzwiach kabiny w męskiej łazience

Ochtińska Jaskinia Aragonitowa (Ochtinská aragonitová jaskyňa) została odkryta w 1954 roku podczas prowadzonych tutaj badań geologicznych. W związku z koniecznością drążenia sztolni wejściowej o długości 145 metrów, udostępniono ją zwiedzającym dopiero w 1972 roku.

Trasa zwiedzania ma długość 300 metrów, natomiast czas zwiedzania wynosi 30 minut. Cała jaskinia (łącznie ze sztolnią wejściową) mierzy 585 metrów, przy różnicy wysokości równej 30 metrów. Bilet kosztował 6 EUR. Symbolem tej jaskini jest stalaktyt wraz z naciekami aragonitowymi (nazywany jest on “sercem jaskini”, gdyż wyglądem przypomina ludzkie serce). Po suficie jaskini ciągną się całe narośla aragonitu, nazywane drogą mleczną. Przed zwiedzeniem tej jaskini nie mieliśmy pojęcia o istnieniu aragonitu (możliwe, że aragonit widzieliśmy na ekspozycji Mineralogicznej Słowackiego Muzeum Górniczego, ale z uwagi na dość bogate zbiory muzealne nie zapamiętaliśmy go), ani nie wiedzieliśmy że może on przyjmować tak fantastyczne kształty. Ogólnie wygląda to tak, jakby w różnych zakamarkach jaskini rosły jakieś porosty:) Tak więc z uwagi na dość nietypową szatę naciekową, jaskinię naprawdę warto zobaczyć!

Dla głodnych wiedzy:
Dobszyńska Jaskinia Lodowa - www.ssj.sk
Ochtińska Jaskinia Aragonitowa - www.ssj.sk

Sprawdź na mapie

Poranek nad Dobszyną

2011-03-30T14:28:00.009+02:00

Jak zwykle dzień zaczynaliśmy wcześnie, aby zdążyć odwiedzić wszystkie zaplanowane miejsca. Jadąc drogą nr 67 mogliśmy podziwiać góry, nad którymi unosiły się kłęby pary. Zdjęcia zostały zrobione w okolicy miejscowości Dobszyna (słow. Dobšiná).

Sprawdź na mapie

Słowacja: Zamek Divin

2011-03-30T09:35:00.002+02:00

Po obejrzeniu zamku Filakovo, udaliśmy się drogami nr 71 i 50, w miejscowości Lovinobaňa skręciliśmy w lewo. Po dojechaniu do wsi zamek łatwo zauważyć.

Zamek Divín

Samochód pozostawiliśmy na osiedlu domków jednorodzinnych w pobliżu drogi prowadzącej na zamek. Niestety zaczął padać deszcz i zrobiło się bardzo zimno, więc ubrani w polary i peleryny ruszyliśmy gruntową drogą w stronę zamku. Wejście nie było męczące i zajęło nam kilka minut.

Zamek Divín (Divínsky hrad) został zbudowany w XIII wieku. Po zdobyciu warowni Fiľakovo przez turków w 1554 roku, twierdzę Divín umocniono. Jednak nie na wiele to się zdało, gdyż w 1575 roku zamek i tak został zdobyty przez wojska osmańskie. Odzyskano go dopiero w 1593 roku. W XVII wieku właścicielem twierdzy był Imrich Balassa, który napadał i grabił okoliczne miejscowości. Po jego śmierci w 1683 roku wojska cesarskie zdobyły i zniszczyły zamek. Od tego czasu popada w ruinę...

Podsumowując zamek jest dość duży, jednak z uwagi na złą pogodę nie zdecydowaliśmy się na jego dokładniejsze obejrzenie. Ruiny były w dużej części zarośnięte, a żeby dostać się do ich wyższych części trzeba było by się wspinać po śliskich kamieniach. Na zamku spędziliśmy 7 minut, ale przypuszczamy że przy dobrej pogodzie obejrzenie go całego zajęło by nam ze dwa razy tyle czasu. Przejeżdżając w pobliżu warto zobaczyć!

Most turecki

Będąc w pobliżu pojechaliśmy do miejscowości Poltár obejrzeć turecki most nad rzeką Ipeľ. Powstał on w XVI wieku podczas niewoli tureckiej i jest on jednym z najstarszych mostów tego typu na Słowacji. Niestety podczas remontu został on trochę przebudowany (z wykorzystaniem oryginalnych kamieni) tak więc nie jest to w pełni pierwotna konstrukcja.

Była już godzina prawie 16:30, a nie mieliśmy wykupionego jeszcze noclegu. Najpierw trafiliśmy do miasta Rożnava, lecz jakoś nie znaleźliśmy tam ciekawego noclegu, udaliśmy się do miasta Spiska Nowa Wieś. Najkrótsza trasa z Rożnavy prowadzi drogą numer 533 (około 60km). Jak się okazało nie był to najlepszy wybór trasy. Owszem ta droga prowadząca do Spiskiej Nowej Wsi (Spišská Nová Ves) była najkrótsza, ale niestety bardzo dziurawa i kręta, prowadziła przez góry. Dodatkowo ściemniło się, pojawiła się mgła, widoczność spadła do około 2-3 metrów, jechaliśmy tym odcinkiem ze średnią prędkością 20 km/h. Po drodze nie było żadnych miejscowości, ani nikt tędy nie przejeżdżał! Martwiliśmy się o samochód, żeby na tych wertepach nic się nie popsuło. Na szczęście po około 2 godzinach dojechaliśmy do Spiskiej Nowej Wsi. Niestety późna godzina utrudniała znalezienie taniego noclegu. Znaleźliśmy pensjonat na obrzeżu miasta, w którym zamierzaliśmy (ze względu na koszty) przenocować jedną noc, ale okazało się, że w związku z zakończeniem sezonu turystycznego obowiązywały trochę obniżone ceny. Postanowiliśmy, że zostaniemy tu do końca naszej wycieczki.

Sprawdź na mapie

Słowacja: Zamek Filakovo

2011-03-29T21:11:00.002+02:00

W odległości około 17 km od miejscowości Somoska znajduje się miasto Fiľakovo. Można do niego dojechać drogą numer 71.

Samochód zatrzymaliśmy na parkingu przy markecie znajdującym się w pobliżu wzgórza zamkowego. Następnie pieszo ruszyliśmy w stronę zamku. Nie dało się nie zauważyć, że miasteczko w dużej części zamieszkane jest przez mniejszość romską.

Zamek Fiľakovo

Z uwagi na remont w baszcie sprzedano nam tańsze, studenckie bilety (1 EUR) dodatkowo zakupiliśmy bilety na wystawę specjalną w cenie 0,50 EUR. Jak się później okazało jedyną niedogodnością podczas zwiedzania był brak dodatkowego oświetlenia przy niektórych gablotach.

Zwiedzanie zaczęliśmy od obejrzenia dwóch ekspozycji znajdujących się w baszcie Bebekowej. Pierwsza z nich przedstawia przedmioty znalezione podczas wykopalisk archeologicznych prowadzonych na zamku, natomiast druga - wystawa specjalna - afrykańskie maski:) Swoją drogą planując podróż nie spodziewaliśmy się, że na którymś ze słowackich zamków będziemy oglądać przedmioty z Afryki. Jak się okazało ekspozycja, mimo że mała, była bardzo ciekawa.

Następnie obejrzeliśmy ruiny zamku...

Zamek Fiľakovo (Hrad Fiľakovo) został wzniesiony prawdopodobnie w XII wieku na skale będącej pozostałością po kraterze dawnego wulkanu. Pierwotnie zamek był własnością królewską, później miał on wielu różnych właścicieli. W połowie XVI wieku twierdzę rozbudowano i umocniono, mimo to w 1554 roku została zdobyta przez turków. Odzyskano ją dopiero w 1593 roku. W 1682 roku zamek został zdobyty i zniszczony przez powstańców antyhabsurskich Emeryka Thököly’ego. Od tego czasu popadał w ruinę. W latach siedemdziesiątych XX wieku przeprowadzono tutaj prace konserwatorskie.

Podsumowując zamek jest duży i bardzo ładny, niestety otoczenie zamku nie zachwyca. W niedalekiej odległości od warowni znajdują się bloki mieszkalne, garaże, więc na piękne widoki nie ma co liczyć:( Na zamku ustawione są tablice informujące o geologicznej przeszłości tego terenu (między innymi w języku słowackim i angielskim). Obejrzenie całej warowni zajęło nam około 50 minut. Ogólnie zamek warty odwiedzenia! Polecamy!

Dla głodnych wiedzy:
Zamek Fiľakovo - www.slovakia.travel

Sprawdź na mapie

Słowacja: Zamek Somoska

2011-03-27T16:33:00.003+02:00

Z Budapesztu wyjechaliśmy wcześnie rano, droga powrotna na Słowację i do pierwszej atrakcji miała długość około 125 km. Nie wykupywaliśmy winiety na węgierskie autostrady więc poruszaliśmy się drogami bezpłatnymi biegnącymi w okolicy autostrady M3, a potem drogą nr 21 w kierunku granicy słowacko-węgierskiej.

Zamek Šomoška

Samochód pozostawiliśmy na parkingu w węgierskiej miejscowości Somoskő. Następnie pieszo udaliśmy się w kierunku zamku, który znajduje się po stronie słowackiej. Po kilkunastu minutach byliśmy na miejscu, wejście na wzgórze zamkowe nie było męczące. Za bilet można zapłacić w euro lub forintach, nie pamiętamy niestety dokładnej ceny a na biletach jej nie ma, ale była to bardzo drobna opłato około 1 EUR. Strona slovakia.travel błędnie informuje, że wstęp jest darmowy.

Bazaltowy mur zamkowy

Pośrodku zamku wyrastają bazaltowe słupy

Na pobliskim wzgórzu widać ruiny

XIII-wiecznego zamku Salgó (węg. Salgó vára).

Zamek Šomoška (Hrad Šomoška) został wzniesiony na bazaltowej skale w XIII wieku. Jest on dość nietypowy, gdyż do jego budowy użyto bazaltowych słupów! Przez wieki, zamek miał wielu właścicieli, był nim między innymi Mateusz Czak (Matúš Čák Trenčiansky). W XVI wieku warownię rozbudowano. Od 1554 roku po zajęciu przez turków pobliskiego zamku Fiľakovo, był on głównym punktem oporu przeciwko najeźdźcy w tym regionie. Niestety ostatecznie i on został zajęty w 1573 roku. Odzyskano go dopiero w 1596 roku. Po klęsce powstania antyhabsburskiego pod dowództwem Franciszka II Rakoczego w 1703 roku, zamek został zniszczony przez wojska cesarskie. Od tamtego czasu popadał w ruinę. Warownię częściowo zrekonstruowano w latach siedemdziesiątych XX wieku.

Następnie poszliśmy leśnym szlakiem prowadzącym w dół zbocza, po około 10 minutach dotarliśmy wpierw do kamiennego wodospadu, a później do kamiennego morza.

Kamienny wodospad

Kamienny wodospad powstał 4 miliony lat temu, z bazaltowej lawy, która zastygła w kraterze formującego się wulkanu pod powierzchnią Ziemi. Tak wygięte bazaltowe słupy są unikatem na skalę europejską.

Kamienne morze

Podsumowując zamek jest dość nietypowy i w dodatku bardzo ładny. Można z niego zobaczyć piękną panoramę okolicy. Warownia jest średniej wielkości, obejrzenie jej zajęło nam około 20 minut. Dodatkową atrakcją jest kamienne morze i wodospad. Gorąco polecamy!

Dla głodnych wiedzy:
Zamek Šomoška - wikipedia.org

Sprawdź na mapie

Węgry: Spacer nad Dunajem

2011-03-26T19:02:00.003+01:00

Rzymski amfiteatr wojskowy

W poszukiwaniu dalszych śladów Rzymian przejechaliśmy kolejką podmiejską 4 przystanki w kierunku centrum i wysiedliśmy przy ulicy Tímár. Stąd udaliśmy się ulicami pieszo w kierunku południowo-zachodnim. Po około 20 minutach doszliśmy do rzymskiego amfiteatru wojskowego (węg. Római katonai amfiteátrum). Wybudowano go w połowie II wieku, podobno był on jednym z największych teatrów wojskowych w ówczesnym imperium rzymskim, mógł pomieścić 10-12 tysięcy osób.

Wejście na teren amfiteatru

Później udaliśmy się do centrum, gdzie wzdłuż Dunaju poszliśmy w kierunku mostu Elżbiety (węg. Erzsébet híd).

Widok na Most Łańcuchowy i wzgórze zamkowe

Contra - Aquincum

W pobliżu wjazdu na most znajdują się pozostałości Contra - Aquincum. Niestety ruiny były ogrodzone, gdyż prowadzono tutaj jakieś prace budowlane, z tego powodu nie mamy zbyt wielu zdjęć... Na trawniku przy ruinkach koczowało sporo bezdomnych.

Później przespacerowaliśmy się aleją Váci (węg. Váci utca)...

Tutaj w 1714 roku odpoczywał król Szwecji Karol XII

podczas swojej podróży z Turcji do Stralsundu

Śródmiejski kościół św. Michała

(węg. Belvárosi Szent Mihály Templom)

Wielka hala targowa
(węg. Központi Vásárcsarnok)

Następnie przeszliśmy Mostem Wolności (węg. Szabadság híd) na drugą stronę rzeki.

Most Wolności powstał w 1896 roku

(został zniszczony podczas II wojnie światowej,

odbudowano go w 1946 roku)

Kłódki założone na Moście Wolności przez zakochanych

Most Elżbiety powstał w 1903 roku
(został zniszczony podczas II wojnie światowej,
odbudowano go w 1964 roku)

Klasztor u podnóża góry Gellerta

Najwęższy dom w Budapeszcie

Kompleks zabudowań "Várkert Bazár" powstał w 1870 roku

Most Łańcuchowy

Most Łańcuchowy (węg. Széchenyi lánchíd) został zbudowany w 1849 roku przez szkockiego inżyniera Adama Clark’a (był on także budowniczym pobliskiego tunelu biegnącego pod Górą Zamkową). Budowla ta była pierwszym stałym połączeniem Budy i Pesztu. W trakcie powstania węgierskiego w 1848 roku próbowano wysadzić most, jednak dzięki sprytowi Clark’a udało się go uratować. Niestety podczas II wojny światowej wycofujące się wojska niemieckie zniszczyły most. Odbudowano go dopiero w 1949 roku.

Budynek parlamentu

Budynek parlamentu w Budapeszcie (węg. Országház) został wybudowany w 1904 roku i jest największym budynkiem na Węgrzech. Co ciekawe do jego budowy zużyto 40 kg złota, 0,5 mln kamieni szlachetnych i 40 mln cegieł. Jest on jednym z najstarszych gmachów państwowych w Europie. Parlament jest nie tylko symbolem Budapesztu ale i Węgier, a także tłem dla prawie każdego kręconego tutaj filmu. Podczas zwiedzania parlamentu można obejrzeć największy węgierski skarb - koronę świętego Stefana.

Na terenie Budapesztu znajdują się jeszcze inne pozostałości rzymskich budowli, niestety nie starczyło nam na nie czasu. Ale myślimy, że w przyszłości nadrobimy braki;)

Bardzo dziękujemy całej rodzinie za gościnę,
a szczególnie Bettinie i Ákosowi za oprowadzenie nas po mieście.

Gorąco Was pozdrawiamy!

O innych atrakcjach Budapesztu możecie poczytać w poście Budapesztańskie wspomnienia.

Dla głodnych wiedzy:
Aquincum - wikipedia.org
Most Wolności - wikipedia.org
Most Elżbiety - wikipedia.org
Most Łańcuchowy - wikipedia.org
Budynek parlamentu - wikipedia.org

Sprawdź na mapie

Węgry: Aquincum

2011-03-22T13:18:00.008+01:00

Rzymski amfiteatr cywilny

Dzień rozpoczęliśmy od zwiedzenia Muzeum Aquincum. Znajduje się ono w północnej części miasta po zachodniej stronie Dunaju. Z centrum najlepiej dojechać tam kolejką podmiejską (HÉV) i wysiąść na stacji Aquincum. Oprócz muzeum, w mieście znajduje się wiele pozostałości dawnych rzymskich budowli. Najpierw obejrzeliśmy amfiteatr cywilny znajdujący się w pobliżu muzeum. Mógł on pomieścić 6-7 tysięcy osób.

Następnie spacerem udaliśmy się ulicą Szentendrei w stronę muzeum. Na pasie zieleni znajdującym się po środku drogi znajduje się zrekonstruowany fragment akweduktu...

Muzeum Aquincum

Bilet do muzeum kosztuje 1300 HUF i obejmuje zwiedzanie muzeum i ekspozycji na zewnątrz. Obowiązuje opłata za fotografowanie - 300 HUF. Najpierw zwiedziliśmy ekspozycję mieszczącą się w budynku...

Aquincum było położone na sporym
obszarze dzisiejszego Budapesztu

Rekonstrukcja dawnego rzymskiego instrumentu muzycznego

Mozaika

Rekonstrukcja malowidła sufitowego

Później wyszliśmy na zewnątrz obejrzeć odkopane ruiny dawnego rzymskiego miasta...

Ruiny dawnych rzymskich domów i warsztatów

Pod podłogą dawnej przebieralni przebiegały kanały
doprowadzające wodę do publicznej łaźni

Pozostałości dawnej rzymskiej świątyni

Dawna rzymska ulica

(prawdopodobnie z fragmentami oryginalnej nawierzchni)

Elementy dawnej wielkiej publicznej łaźni

Elementy dawnej instalacji wodnej

Aquincum było najbardziej wysuniętym na północny-wschód rzymskim miastem. Powstało ono po zachodniej stronie Dunaju, na miejscu dawnej celtyckiej osady “Akink”, której nazwa prawdopodobnie oznaczała "bogactwo wód" (chodzi oczywiście o dużą ilość źródeł termalnych znajdujących się na tym terenie). Na początku była tutaj tylko rzymska baza wojskowa, z czasem wokół niej powstawały inne zabudowania. Pod koniec II wieku przekształciła się ona w duże miasto, z liczbą mieszkańców dochodzącą do około 30-40 tysięcy! Co ciekawe ulice w Aquincum miały twarde nawierzchnie, natomiast budynki były ogrzewane wodą z gorących źródeł. Miasto było połączone mostami, ze znajdującym się po drugiej stronie rzeki Contra - Aquincum (Transaquincum). W 410 roku miasto zostało oddane bez walki Hunom, którzy je zniszczyli. Następnie w VI wieku zajęli je Awarowie, a w 896 roku Madziarowie.

Muzeum Aquincum (węg. Aquincumi Múzeum) powstało w 1894 roku na terenie wykopalisk archeologicznych. Niestety podczas II wojny światowej, w wyniku bombardowania duża część eksponatów muzealnych została zniszczona. Po wojnie muzeum odbudowano.

Stary budynek muzeum

Podsumowując ekspozycja muzealna jak na tak niewielkie muzeum jest bardzo bogata, eksponaty ukazane są w ciekawy sposób. Ekspozycja terenowa bardzo interesująca. W pobliżu ruin dawnych budynków znajdują się tabliczki z ryciną obiektu i jego opisem w języku węgierskim i angielskim. Ciekawym urządzeniem była “lornetka”, dzięki której można było zobaczyć jak wyglądało otoczenie wokół nas w czasach świetności Aquincum. Niestety większość wycieczek zorganizowanych pomija to muzeum, tak więc zwiedzicie je raczej tylko podczas samotnego wyjazdu. Naprawdę warto odwiedzić Aquincum! Gorąco polecamy!

Dla głodnych wiedzy:
Aquincum - wikipedia.org
Muzeum Aquincum - www.aquincum.hu

Sprawdź na mapie

Węgry: Wyszegrad

2011-03-19T13:42:00.005+01:00

Niecałe 25 km od Esztergom znajduje się historyczne miasto Wyszegrad. Dojechaliśmy do niego drogą numer 11. Nad miastem będącym niegdyś stolicą Węgier na wzgórzu znajduje się cytadela. Prowadzi do niej kręta i dość wąska droga. Na końcu znajduje się parking i kramy z pamiątkami.

Cytadela w Wyszegradzie

Parking jest płatny 300 HUF za godzinę. Cytadela jest dość popularną atrakcją w tej części Węgier, dlatego w kolejce do kasy musieliśmy chwilę poczekać. Bilet kosztował 1700 HUF (bilet obejmujący wszystkie wystawy, łącznie z salami figur woskowych). Wejście na zamek zajęło nam kilka minut i nie było męczące.

Zwiedzanie zaczęliśmy od górnej części warowni, gdzie obejrzeliśmy zbrojownię, ruiny dawnych zabudowań zamkowych, a także panoramę Dunaju...

Brama prowadząca do górnej części cytadeli

Dziedziniec zamkowy

Zbrojownia

Dawne instrumenty muzyczne

Taras widokowy

Zakola Dunaju

Następnie przeszliśmy do dolnej części cytadeli, gdzie zobaczyliśmy ekspozycje ukazujące życie ludzi w średniowieczu...

Cytadela w Wyszegradzie (Visegrádi Fellegvár) została wybudowana na wzgórzu w pobliżu Dunaju w XIII wieku w obawie przed najazdami mongołów. Dawniej w miejscu dzisiejszej warowni, znajdowała się rzymska forteca, a później gród słowiański, który w IX wieku zajęli Węgrzy. Cytadela zwana także zamkiem górnym była rezydencją królewską. W XV wieku twierdzę przebudowano i umocniono. Mimo to w 1544 roku została ona zajęta przez turków. Warownię w 1595 roku odzyskano, jednak nie na długo, gdyż już w 1605 roku ponownie trafiła w ręce Turków. Najeźdźcy opuścili zamek dopiero w 1685 roku. Twierdza z powodu dużych zniszczeń nie była już nigdy więcej wykorzystywana.

W pobliżu znajduje się także zamek dolny (z wieżą Salomona), który miał za zadanie bronić dostępu do Dunaju. Niedaleko znajduje się również pałac królewski z XIV wieku. Niestety z powodu pogarszającej się pogody i zmęczenia tym razem darowaliśmy sobie te dwie atrakcje. Odwiedzimy je w przyszłości, podczas zwiedzania węgierskich zamków:)
Jako ciekawostkę możemy dodać, że Grupa Wyszehradzka wzięła swoją nazwę właśnie od miejscowości Wyszegrad. To właśnie tutaj 15 lutego 1991 doszło do spotkania prezydentów Polski i Czechosłowacji oraz premiera Węgier, na którym ustalono zasady przyszłej współpracy pomiędzy tymi państwami. Miejsce spotkania wybrano nie przypadkowo, gdyż przypuszczalnie w tutejszym pałacu królewskim w 1335 i 1338 roku, w tym samym celu odbyły się zjazdy Królów Polski, Czech i Węgier.

Schodząc z zamku obejrzeliśmy repliki dawnych maszyn oblężniczych.

Podsumowując, zamek jest dość duży i malowniczo położony. Trochę szkoda, że nie wszystkie jego części są udostępnione zwiedzającym. Minusem są również tłumy turystów i ceny biletów, stanowczo za wysokie w porównaniu do walorów obiektu. Pomimo, że obiekt zwiedza się samemu, to brakowało nam takiej swobody poruszania się po ruinach jaką dawał na przykład na zamek Lietava. Całość powoli obeszliśmy w ciągu 40 minut.

Widok na Dunaj z drogi prowadzącej do cytadeli

Dla głodnych wiedzy:
Wyszegrad (w jęz. angielskim) - wikipedia.org

Sprawdź na mapie